Food For Thoughts // Het was een mooie Oranje reis in Zuid-Amerika

Gepubliceerd op dinsdag 15 juli 2014

Vrijdag 13 juni 2104 was het eindelijk weer zo ver. Miljoenen Nederlanders konden zich klaar maken voor de eerste wedstrijd van het FIFA wereldkampioenschap. De straten kleurden oranje, voetbalshirtjes vlogen als warme broodjes over de toonbank, bitterballen werden massaal ingeslagen en merken zoals Heineken en Bavaria hoorde je vooral niet klagen. Dit was een bijzondere maand. Een maand waarin we allen één waren, ongeacht je roots, woonplaats of geaardheid. Iedereen deelde hetzelfde doel: de helden van Oranje steunen en hopelijk die wereldtitel winnen! Ik ben geen keiharde voetbalfan maar in de jaren ’94, ’98, 2002, 2006, 2010 en 2014 zat ik altijd gefocust voor de TV en ontpopte ik ineens tot een zogenaamde voetbalfan met passie voor de Oranje leeuwen en ik weet zeker dat dit over vier jaar weer het geval zal zijn.

Het was een mooie Oranje reis, het voetbalavontuur in Brazilië. Voor Nederland bevatte het gelukkig veel hoogtepunten. De eerste wedstrijd die de leeuwen speelden was natuurlijk één groot feest. Het lijkt alweer lang geleden, maar met 5-1 wonnen zij van de Spaanse stieren, de ploeg waar we vier jaar geleden van verloren tijdens de finale in Zuid-Afrika. Na dit mooie begin van het WK ging het hele land weer achter ‘ons team’ staan en kregen we vertrouwen. Stiekem was ik bang dat het team na deze wedstrijd teveel zelfvertrouwen zou krijgen, maar gelukkig presteerden ze het om van Australië met 3-2 te winnen en versloegen ze Chili met 2-0. Jonge spelers zoals Memphis Depay en Leroy Fer kregen meer aandacht en onderscheidden zich met een mooi voetbalspel.

Het is opvallend hoe de spelers in veel interviews spraken over hoe ze het samen hadden gedaan, dat ze elke keer een stap verder waren door de geweldige samenwerking. Je komt er niet alleen! Af en toe heb je geluk nodig, maar ook passie en strijd en vooral het zijn van één geheel. Nederland heeft bewezen dat ze één puzzel zijn waar geen stukje van ontbreekt. Die passie liet Nigel de Jong heel goed zien, maar helaas moest hij geblesseerd afhaken in de achtste finale tegen Mexico. Het mooie van die wedstrijd was dat andere spelers die vechtlust konden laten zien. Wesley Sneijder was niet de uitblinker, zoals in 2010, maar hielp Oranje laat in deze wedstrijd. Klaas-Jan Huntelaar was de redder van deze match, door voor 2-1 te zorgen met een strafschop.

Column_15072014_2De kwartfinale keek ik niet vanuit mijn huiskamer of de vertrouwde club Twentysix in Rotterdam, maar op Summerjam in Keulen, Duitsland. In een tent vol Nederlandse supporters en dikke reggae- en dancehalltunes juichten wij keihard toen we dan eindelijk door waren na de penalty’s. De optredens van Anthony B en Konshens hebben we er zelfs voor moeten missen, maar het was het allemaal waard. Louis van Gaal haalde zijn trukendoos open en toverde Tim Krul voor het doel. Deze held pakte twee penalty’s van Costa Rica en weer bleek: we hebben elkaar allemaal nodig om door te gaan naar die halve finale.

Het was een mooie Oranje reis. Op social media vond je een bombardement aan berichten over dit WK, zo ook over de mooie speech van Van Persie en die rare opmerking van Pierre van Hooijdonk. “Respect voor elkaar”, dat was de boodschap tijdens de openingsceremonie van de kwartfinale. Racisme hoort niet thuis in het voetbal, niet op TV en niet in de samenleving. Ik vind het geweldig dat er tijdens zo’n groot evenement met zoveel toeschouwers wordt stil gestaan bij racisme. Helaas gaat de opmerking van Van Hooijdonk over een man op de tribune met Afrikaanse roots hier geheel niet over. Tom Egberts werd er ook erg ongemakkelijk van en schakelt snel over naar een ander onderwerp. Van Hooijdonk had duidelijk gemaakt dat hij het over Zwarte Piet had en deze man op de tribune niet kende. Pierre vindt kennelijk dat hij dit ‘grapje’ wel kan maken, omdat hij zelf ook gekleurd is. Maakt dit dan ook dat ik blanke mensen met rood haar belachelijk kan maken, omdat ik zelf bruin haar heb maar wel een lichte huidskleur?

Na deze kwartfinale stond er nog maar één wedstrijd tussen Nederland en een tweede WK-finale op een rij. De Oranje helden deden wat ze konden, maar zij en de Argentijnen kwamen niet tot scoren. Helaas kon Cillessen de penaltyreeks niet tegenhouden en het waren de Argentijnen die afgelopen zondag in de finale tegen Duitsland stonden. Gelukkig heeft Nederland mooi kunnen afsluiten met 3-0 tegen Brazilië. Ze gingen door, ze gaven niet op en hebben gestreden tot het einde!

Het FIFA Wereldkampioenschap heeft iets bijzonders, het creëert saamhorigheid. Y.M.P, een spokenword-artiest uit Rotterdam, verwoordt dit heel mooi:

“Dit is waarschijnlijk het enige moment in dit land dat er geen plek is voor racisme. Hoe prachtig is het als van origine Nederlanders, Turken, Marokkanen, Surinamers, Column_15072014_1Antillianen en alles wat daar tussen zit samen juichen voor  één doel? Waarom doet kleur er niet toe op het moment dat Van Persie scoort? Nederland kan zo mooi zijn als we de gedachten over het verleden bijstellen. Geen enkele bevolkingsgroep is meer of minder dan een ander! Ik raad een ieder aan de WK-spirit in het dagelijks leven vast te houden en we krijgen er een beter Nederland voor terug.”

Ik zou het niet beter kunnen verwoorden. Laten we vooral geen onderscheid maken in afkomst, huidskleur of geaardheid maar een samenleving creëren waarin we bewust zijn dat we elkaar allemaal nodig hebben, net zoals in het Nederlands elftal.

One love, Rachèle

Auteur

Radio Brasa

(advertentie)